08-02-06

innerlijke twisten

 

wauw, lang geleden iedereen he... ja, soms ben ik zo even het bloggen beu, zeker als het vakantie is enzo en ik veel tijd buiten wil spenderen met vrienden enzovoort. verder is alles nog steeds heel goed met mij :-) binnenkort krijgen we onze punten en dan zal ik wel zien wat ervan komt, ik heb wel een paar buizen,maar die vakken kan ik wss nog wel ophalen in de loop van het jaar.

de laatste tijd zijn er zoveel dingen waar ik over nadenk, ik kan echt uren op mijn bed zitten en denken denken en nog eens denken. op de bus zit ik naar buiten te staren en te denken, in bad zit ik te denken,... mijn hoofd leidt precies zijn eigen leventje en ik weet er geen blijf mee. het is niet zomaar iets klein waar ik aan denk, grote levensvragen, over hoe het zit met mijn toekomst. ik wil doodgraag op mijn eigen benen staan, niet dat ik het slecht heb hier thuis, maar het is gewoon genoeg geweest. op een punt in je leven voel je je gewoon klaar om weg te gaan van je ouderlijke nest en dan sta je te popelen om dat dan ook in praktijk om te zetten, op dat punt ben ik nu aanbeland denk ik. ik ben blij dat mijn ouders mij graag zien, dat ze me goed hebben opgevoed, dat ze mij altijd zullen steunen, ik ben blij met mijn broertjes en met mijn hond en blij met het gezinnetje dat we vormen, maar ik wil afstand nemen, ik wil mijn eigen leven opbouwen. ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen, het knaagt... en het knaagt zo verdomd hard dat ik steeds maar blijf denken en denken over hoe ik dat kan realiseren, maar de enige manier dat dat kan is stoppen met studeren en gaan werken, maar dan sta ik weer nergens. het is even een warboel in mijn hoofd en ja, als dit nu maar even zou zijn, maar het ziet er al lang zo uit vanbinnen in mijn hersenpan en ik vrees dat het alleenmaar erger zal worden.

 

dan nog zo een probleem-----> piercings :-) velen van jullie zullen het mss niet begrijpen, maar ik wil doooooooograag een piercing, al heel lang. vroeger dacht ik: tja, op mijn 18 zal het wel mogen, toen was ik 18 en het mocht nog steeds niet, 19 en nog steeds niet, nu ben ik 20 en nog steeds mag het niet.al die jaren was het wel een wens, iets wat ik graag zou hebben, maar niet dat ik ervan wakker lag ofzo. nu heb ik een vriendje met een piercing, iedereen rondom mij blijkt maar piercings te laten schieten en iedereen blijkt het maar te mogen. ik ga mee naar de piercingshop om piercings te kiezen,...hoe meer ik er kom, hoe liever ik het ook wil. nu begin ik dan te denken: waar kan ik er ééntje laten steken zonder dat mijn ouders het zien? maar uiteindelijk is dat geen oplossing, je moet er niet zomaar één  laten steken omdat je een pîercing wil, maar je moet diegene laten steken die je ECHT wil en bij mij is dat nog steeds in mijn neus en lip. ik vraag me dan af wat er mis mee is, waarom mag het niet? ik ben toch 20 en mag toch zelf beslissen? een tattoo, tot daar toe, dat gaat nooit meer weg, maar een piercing laat je er een hele tijd uit en het gaatje is dicht he.pfffffffff, ik ben al die regeltjes beu, al die dingen die maken dat ik veel minder mezelf kan zijn dan ik zou willen. oké, je uiterlijk is niet alles, maar je uiterlijk drukt toch wel uit wie je bent en hoe je je voelt, het laat voor een stuk je innerlijke zien aan de buitenwereld. en door al die kleine stomme regeltjes lijk ik daar maar niet in te slagen. ik wil het ook niet achter mijn ouders hun rug doen, ik wil hen niet kwetsen, maar het idee speelt wel al serieus in mijn hoofd. het probleem is dat ze er HELEMAAL niet voor open staan, dus er met hen over praten, hen zeggen dat het nu geen taboe meer is enzovoort haalt niets uit.

 

mja, dit moest maar eventjes van mijn hart :-)

 

hierbij een fotootje van mij en mijn liefje dit weekend in petrol, door jorid getrokken ***

22:21 Gepost door *sTeFfiE* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

kus jij in mijn harteke

Gepost door: ruth | 09-02-06

wat een bekentenis :) wat een epistel seg... ik heb je zoveeeel te vertellen!!! over piercings, over op je eigen benen staan, over ouders en het niet mogen, over liefde over vrienden, over mij, over jou... i guess i see you the 24th int goe voorbeeld ;)

Gepost door: lieke brood | 09-02-06

Jij... ...komt er wel. Je bent een sterke meid en je hebt een goed hart, ik vind 't chic da je bent blijven studeren na de tegenslagen van vorig jaar en ik ben er van overtuigd da je je studies goed zal eindigen.
Als ik jou was zou ik gewoon nog een paar jaar doorzetten (gaat echt sneller vooruit dan je denkt !) en dan pas thuis weggaan. Want studeren en alleen wonen is niet altijd even makkelijk denk ik, zeker als je uit zo'n lekker warm nestje komt :)
Maar goed, that's just me talking...

X

Gepost door: Sneeuwwitje | 10-02-06

Hoj steffiemeis! zoals je weet heb ik enkele jaren gestudeerd tijdens het alleen wonen. soms hobbeltjes en bobbeltjes maar ik ben er geraakt en dat doet mij zielsveel deugd. ik ben er zeker van dat jij er ook in zou kunnen slagen als je er echt in gelooft en er blijft voor gaan! maar ja, gaan alleen wonen of nog niet. jammer genoeg is het niet alleen een spannende, kriebelende belangrijke keuze, het is vooral ook een moeilijke. zeker als je uit een knus gezin komt en daar de voordelen ook van kan inzien. neem je tijd en luister naar je intuïtie en volg de enige juiste weg. jouw pad, de steffieweg.

hele dikke zoen*

Gepost door: tint | 13-02-06

De commentaren zijn gesloten.